De Geheime Gastronomie van Londen

Je zou het vergeven worden te verwachten dat er een overzicht of inderdaad een proeverijstocht van de beste restaurants van de hoofdstad zou zijn bij het eerste bekijken van de titel, “Gastronomisch Londen”. Of althans, dat deed ik zeker, toen ik me aansloot bij een van Context Travel’s wandelseminars van deze naam. Ik had niet verwacht dat de drie uur durende tour zou gaan over vreemde, werkelijk wonderlijke en vaak verborgen culinaire schatten. Oké, het is erg moeilijk om elk hoekje en gaatje van deze uitgestrekte en voortdurend veranderende stad te kennen, maar het is niet vaak dat een Londenaar oprecht verrast kan zijn dat er inderdaad DIE winkel is, op DIE straat waar men in de loop der jaren zoveel tijd heeft doorgebracht.

Ik ontmoette onze docent, Sarah, voor de regal Fortnum & Mason, waar de ramen typisch waren versierd met prachtig gerangschikte F&M-producten en rekwisieten, elk raam met zijn eigen verhaal. Van de vintage studeerkamer tot de traditionele keuken, compleet met een enorme houten lepel en verrukkelijke enorme (hoewel vermoedelijke, gezien de grootte, nep) cupcakes. Degenen die in het verleden alleen naar F&M zijn geweest voor semi-functionele geschenken zullen niet verrast zijn door de prachtig verpakte geschenktins, potten, dozen en natuurlijk, manden, die natuurlijk in hun weelderige overvloed rond de winkel liggen... maar toen we werden geleid naar de ‘bug-candy’, begreep ik eindelijk dat de komende uren meer zouden gaan over voorbij de voor de hand liggende, rond het verwachte en in een (prachtig gekleed) raam van werkelijk unieke winkelervaringen rondom onze hoofdstad.

Nadat we de verse producten beneden hadden bekeken, waarvan sommige rechtstreeks van Prince Charles’ eigen Estate, ongeveer een uur later werden we weggelokt van het verrukkelijke paradijs van F&M met een hoofd vol kennis over de oorsprong, geschiedenis en koninklijke connecties ervan en een serieus toenemende eetlust. Een snelle stop bij een chocoladewinkel en het Japan Centre op weg naar Soho, gewoon om ervoor te zorgen dat ieders ogen uitpuilend waren en lippen werden gelikt, ondanks het ontwijken van het verkeer over Piccadilly Circus.

Soho, een historisch gezien iets schimmig deel van de stad, was eigenlijk de thuisbasis van het eerste buitenlandse restaurant in Londen. En zo werd de precedent gezet en op geen enkele manier is het gecompromitteerd met wat nu de hoogste concentratie van eetgelegenheden in de hoofdstad is – alle soorten keuken, van goedkoop en vrolijk tot het zeer, zeer hoge segment. Maar nogmaals, dit gaat niet over restaurants, zoals we snel herinnerd werden toen we binnenstapten bij Lina Stores op Brewer Street, de klassieke Italiaanse delicatessenwinkel met niet alleen een indrukwekkende selectie van handgemaakte ravioli en tortellini, maar alles wat de beginnende of inderdaad de ervaren Italiaanse chef ooit nodig zou hebben in hun kast om een prachtig Italiaans menu te creëren. Zelfs als het take-away menu een dichter vriend voor je is dan kookgereedschap ooit zal zijn, is een bezoek aan de winkel de moeite waard voor alleen de aromatische ervaring – sterke parmigiano, vers gebakken goederen en een vleugje espresso die van achteren komt.

Een verandering van tempo op Old Compton Street. Primair bekend om zijn gaybars en clubs en zijn 24-uurs feestbeleid, was dit misschien de meest verrassende bron van culinaire wonderen. Nadat ik had gezworen alleen pasta te kopen bij Lina’s slechts vijftien minuten eerder, werd mijn onbetrouwbare hoofd echt omgedraaid door een klein, verstopt, veel chaotischer en dichter verpakt delicatessenzaakje dat comfortabel ingeklemd zat tussen precies wat je zou verwachten te vinden op Old Compton St – een café en een bar - I. Camisa & Son heeft een ongelooflijke variëteit aan vlees, kazen, pasta's, bonen, verse ravioli en... eerlijk gezegd te veel om op te sommen, gezien het feit dat er geen ruimte van de winkel verloren gaat, van vloer tot plafond. En opnieuw maakt het sterke aroma van verse Italiaanse ingrediënten het heel moeilijk om met lege handen te vertrekken. Inderdaad, om helemaal te vertrekken.

Naar Chinatown, via de Algerijnse koffiebar en Gerry’s Wine & Spirits, die precies doen wat ze beloven maar tot in de uiterste perfectie. Ons werd verteld dat het originele Chinatown begon in Limehouse in Oost-Londen, maar werd verplaatst naar de locatie aan Gerrard Street nadat het – net als veel van het oosten – werd gebombardeerd in de Tweede Wereldoorlog. Het is een prachtig, goed onderhouden deel van de stad met meer Chinese restaurants dan je ooit kunt bijhouden, laat staan vergelijken. Er zijn ook Chinese supermarkten in dit district om de vers gevoede reiziger opnieuw de kans te geven om zijn inspiratie te volgen in het comfort van hun eigen keuken thuis.

We eindigden in het meer voor de hand liggende gastronomische centrum van Covent Garden, ooit de locatie van de voedselmarkt van Londen en nu de thuisbasis van steeds hogere restaurants en cafés. Tegenwoordig is de meest significante referentie voor fruit & groenten op deze locatie de grootste Apple Store ter wereld op het plein. Ons eindpunt was een ‘vintage’ snoepwinkel, waar centensnoepjes niet langer een cent kosten maar nog steeds de aandacht van de volwassenen trekken die zich ze herinneren. Een suikertopper en een reis langs de herinneringen was precies wat nodig was na een onthullende en oogopenende verkenning van Londen’s voedsel- en drankenaanbod.

Veel mensen komen naar Londen om te shoppen, of om meer te leren over zijn geschiedenis. Maar door enkele van deze vaak minder bekende parels te ontdekken en in Londen’s geschiedenis te duiken via zijn voorraadkast, kun je een iets andere perspectief krijgen die aan alle zintuigen appelleert. En voor Londenaren lijkt een trip naar de West End voor iemands wekelijkse shop een meer dan aantrekkelijke prospect te zijn... en uit interesse, hoeveel van jullie wist al van de stedelijke bijenhouderij op de toppen van enkele van Londen’s meest beroemde winkels en gebouwen?