Een Kijk op de Fringe en Theaterpubs van Islington

Islington is altijd een theatrale entertainmentsbuurt geweest, hoewel de toeristen en zelfs veel Londenaren het niet waardeerden totdat het in de jaren zeventig een heropleving doormaakte. We zijn hier in Islington behoorlijk ‘off-West End’, maar de dramatische kwaliteiten zijn van de hoogste kwaliteit. Shakespeare's 'The Theatre' in Shoreditch is eigenlijk de eerste geregistreerde dramatische locatie in Londen, die later over de rivier naar Southwark werd verplaatst om als The Globe te worden heruitgevonden om de hoge belastingtarieven op amusementsondernemingen te ontsnappen. De theatrale wortels zijn hier dus diep en waarachtig. Noordoost Londen heeft een zeer experimenteel fringe theatercircuit, en het allemaal begon in de basis van het Londense leven, het café.

Al huisvesting voor honderden drama's die in duizenden vaten bier werden gegoten, waren de herbergen langs Upper Street de perfecte plek om een beginnende industrie goedkoop en snel op te zetten. Om de enorme belastingen die door Westminster werden geheven te ontlopen, kon het theater met balken en al naar de onfrisse Southbank worden verhuisd, of de spelers konden een winkel openen in een pub, die in de eerste plaats een drankgelegenheid was, geen podium.

De trendzetteker was dat er meestal een zwaardere nadruk lag op drinken, wat de onderneming van de gelegenheid beter ondersteunde dan de toneelstukken, aangezien spelen een perifere activiteit bleef die werd veracht door de kerk en staat. Na de Middeleeuwen waren de plots seculier of dabbelen in heidense en oude geloofssystemen, en waren daarom diep subversief. Toch waren historische stukken die de epische veldslagen van weleer en de hoogmoed van koningen afbeeldden zeer gewild aan de hoven. De pubs van Islington spraken een meer toegankelijke dramatische taal.

Er waren vijftig pubs op Upper Street in Islington in de 17^de eeuw, een luidruchtige arbeidersklasse entertainment- en uitgaansdistrict, vergelijkbaar in doel (als niet helemaal in klanten) met het hedendaagse Upper Street. Toen herbergen hun deuren openden voor spelers, hielp dit om hen te vestigen en een theaterdistrict op te bouwen, waar het voorheen slechts een wortelloze professionaliteit van reizigers was. Herbergen hadden al de perfecte podiumruimte; platte open binnenplaatsen met omringende galerijen. Deze galerijen zaten al vol met een bereidwillig en, laten we zeggen, ‘responsief’ publiek van drinkers. De toneelstukken moesten kort en gemakkelijk te opvoeren zijn met veel comedische symboliek om de aandacht van het publiek te winnen. Ze waren vaak afgeleid van gangbare mythische plots uit de oudheid, Engels gemaakt en vereenvoudigd voor het podium zonder decor of belichting. Er waren helemaal geen vrouwelijke acteurs, de vrouwelijke rollen werden gespeeld door jonge jongens in drag.

De beperkingen van het kleine podium blijven bestaan in de moderne theaterpub, hoewel deze intimiteit vaker als een voordeel wordt gezien dat moet worden geëxploiteerd en niet als een hindernis, en natuurlijk mogen vrouwen optreden. Islington's Music Halls raakten in de mode in de 19^de eeuw, en genoten van een visceraal en hechte relatie met de uitvoering, maar de vroegste en meest prestigieuze daarvan is Saddlers Wells dat sinds 1683 op dezelfde locatie in Clerkenwell staat. Saddlers was ostensibly een monastieke bron van natuurlijke geneeskrachtige wateren, maar organiseerde ook een schat aan muziek- en dansvoorstellingen die de echte aantrekkingskracht vormden voor een goed gefinancierd publiek. Momenteel in zijn vijfde wedergeboorte, is Saddlers Wells nu een democratisch ballethuis voor de massa's, niet de elite. Het kraanwater is echter onwaarschijnlijk om kwalen te genezen.

Als je voorbij de Jack Wills en Starbucks kijkt, bruist het huidige Islington van dezelfde theatrale fervor als in vroegere tijden. Dit is theater als een lokale aangelegenheid met nieuwe en opwindende namen met alle directheid van het podium dat het hele toneelstuk heeft gestart. Hier is een nadere blik op twee van N1's meest iconische instellingen.

The King’s Head, Upper Street

Barbara Windsor kan en is gezien wiebelend rond de historische theaterpub The King’s Head op Upper Street. Sluit je bij haar aan voor een drankje in de bar en ga dan naar het podium en de kleine 115 zitplaatsen tellende auditorium en nestel je in het volle en gevarieerde programma van acts van het King’s Head Theatre. Je kunt elke week op de meeste avonden een boutique theaterpubopera of een toerende komiek of twee zien. Het is goed gevestigd dankzij zijn koninklijke kwalificaties (vermoedelijk de favoriete plek van Henry VIII om een medewin te drinken op weg naar zijn maîtresse) en zijn verbluffende ouderdom; er is al vijfhonderd jaar een pub op deze locatie, hoewel het podium sinds 1970 draait. In zijn huidige gedaante geniet het van veel ondersteuning en lof van de Britse theaterglitterati, waarvan velen hier hun eerste optredens hadden, waaronder Alan Rickman, Richard E. Grant en Victoria Wood.

Dit jaar eindigde met de residentie van OperaUpClose, waarbij optimaal gebruik werd gemaakt van de intieme locatie om de volledige kracht van operazang over te brengen.

The Almeida, Almeida Street

De Almeida is een toetssteen voor elke Londense acteercarrière en trekt vaak grotere namen aan dan zijn kleine podium zou doen vermoeden. Dit theater met 325 zitplaatsen onderging de afgelopen jaren een verbouwing van meerdere miljoenen om zijn exterieur en bar een chique facelift te geven, maar belangrijker om zijn hoogwaardige staging te behouden die synoniem is aan zijn naam in acteurskringen.

De intieme ruimte is boeiend en de vierde muur is hier zeker een lage, aangezien de acteurs lijken te genieten van deze simpele en minimalistische ruimte. Dit is Engelse drama op zijn puurst, ontdaan van de overbodige West End nep-glamour.

Dit seizoen zal de rauwe keuken-sink dramaturg Neil LaBute zijn derde toneelstuk naar de Almeida brengen dat zich verdiept in de nuts en bouten van relaties en onze obsessie met fysieke verschijning Redenen om Mooi te Zijn.

Dus, als je je bier drinkt in een van deze fijne gelegenheden, weet dan dat je drinkt in een heftige Londense theatrale geschiedenis. Het podium is betreden door enkele vooraanstaande bedrijven, maar een meer intieme verbinding kan worden gevonden in je bierglas dat mogelijk door Babs zelf is gebruikt.