Londen naar Brighton - De Moeilijke Manier

Ze noemen het het Groene Monster.

Ik was niet overtuigd. Wat ik had gehoord, kon het met recht ‘het beest’ of iets dergelijks worden genoemd, maar het Groene Monster? Kom op mensen, doe me een plezier, laten we geen berg maken van een gematigd steile weg.

Maar toen ontmoette ik het. Ik raakte bekend – serieus bekend – en ik realiseer me nu dat er geen andere titel is die het beter verdient dan het Groene Monster.

Het monster waar ik het over heb, is bekend bij kaartmakers als Ditchling Beacon. Het torent 250 meter boven zeeniveau uit. Het is het hoogste punt in het graafschap East Sussex. De weg die er omhoog kronkelt, stijgt 160 meter in slechts één mijl. Mijn eerste blik ernaar was vanaf de hoofdstraat van Ditchling Village, een slaperig klein plaatsje net ten noorden van Brighton. Ik had even adem gehaald, mijn fiets op het trottoir getild en wachtte op mijn fietsmaatje, Tom, om in te halen.

Laat je niet misleiden door ‘inhalen’; hij was ongeveer drie seconden achter en had mijn pathetic tempo de laatste 40 mijl geduldig gepikt. Hij is veel fitter dan ik en is meer dan alleen een fietsmaatje – we kennen elkaar sinds de geboorte, zijn sindsdien beste vrienden gebleven, en ik kon me geen geschiktere partner voorstellen voor de zware uitdaging die we onszelf op deze bewolkte dag in juni hadden gesteld. We hebben onze kindertijd doorgebracht met het verleggen van grenzen en deze trend heeft zich voortgezet in de volwassenheid.

En hier was onze nieuwste grens, recht voor onze ogen – het Groene Monster.

In het begin dacht ik dat het gewoon een lage wolkenlijn was. Maar toen, met groeiende ontzetting, begreep ik dat het een heuvelrug was. Een heuvelrug met een onmiskenbare groentint en zeker verbonden – zij het op een afschuwelijke helling – met de grond waarop ik stond.

Tegenover hopeloze kansen, zoals ik toen was, heb ik de neiging om in verslagen overgave te krimpen en een tamelijk zoete chagrijn te ervaren. Tom, aan de andere kant, glimlacht en stormt met de kracht van een stier op het probleem af. Als hij daar niet geweest was om het goede voorbeeld te geven, geloof ik dat ik de dichtstbijzijnde tuinschuur in zou zijn gekropen – er waren er genoeg om uit te kiezen; we waren in het platteland van Sussex – en de komende twee weken had weepend doorgebracht. Maar zoals het was, zei hij gewoon: “We moeten gewoon ons tempo houden en we komen er doorheen – vertrouw me.”

Gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Om wat context te geven, de jaarlijkse 54-mijls  naar Brighton rit had het weekend ervoor plaatsgevonden. We hadden aanvankelijk gepland om deel te nemen aan de lol en spelletjes, maar helaas viel de nacht ervoor samen met een pokerspel met enkele goede vrienden, wat resulteerde in drie uur slaap gevolgd door een van de meest monumentale kater in de geschiedenis van de mensheid. Een kater die je aan de wetenschap kon verkopen, om een paar woorden van de grote Bill Bryson te lenen.

Dus we hebben het opnieuw ingepland, op een vage manier. “We zullen het volgende week doen,” zei een van ons, voordat hij een lantaarnpaal omhelsde en onsterfelijke liefde verklaarde, en dat was het laatste dat ik erover dacht. Diep van binnen wist ik dat het zou gebeuren, maar alsof het een afspraak bij de tandarts was, duwde ik de dreigende gelegenheid naar de achterkant van mijn geest en leefde het leven gewoon verder. Helaas kwam het moment dat ik het niet langer kon negeren, en drie uur voordat we zouden vertrekken, belde ik Tom om te vragen of hij: “...zoals, voorbereid was en zo?”

“Ja, man! Ik ben de hele week mentaal aan het voorbereiden geweest voor dit, en ik heb elke dag getraind voor mijn triatlon, dus weet je, ik zou in vrij goede vorm daarvoor moeten zijn! Hoe zit het met jou?”

“Gewoon werken aan mijn epitaaf.”

Voordat we vertrokken, was ik in een staat van nerveuze onrust. Ik voelde die jeukende spanning zoals ik die vroeger had voordat ik veldlopen deed, jaren geleden, voordat ik de verschillende ongezonde ondeugden ontdekte die zo sterk aanspreken bij tienerjongens. Mijn geest was al vijf mijl verderop, maar mijn klunzige lichaam was teruggelaten om sleutels te verliezen en dingen om te stoten en weer sleutels te verliezen en me over het algemeen als een complete ezel te gedragen. Een serieuze belemmering was het besef dat ik de stap-voor-stap aanwijzingen voor de route op het werk had laten liggen, dus dit betekende dat ik ze van het internet met de hand moest uitschrijven, wat door mijn gehaaste onoplettendheid onvermijdelijk tot enkele problemen later op de dag zou leiden.

Uiteindelijk verlieten we de voordeur, maakten de verplichte foto’s en draaiden de verkeerde kant op de straat in.

Het verlaten van Colliers Wood – mijn deel van de Londense bossen – was volledig voorspelbaar in zijn saaiheid. De plek is een web van asfalt, verknoped met verkeerslichten, en het voelde eerder aan als een ontsnapping dan een natuurlijk deel van de rit; logica in plaats van uithoudingsvermogen leidde de weg.

Maar we waren snel buiten, en tot onze grote vreugde waren de borden van de rit van vorige week nog steeds aanwezig, die de weg aanwezen, wat betekende dat we voorlopig niet op mijn gekrabbelde aanwijzingen hoefden terug te vallen.

We waren allebei verbaasd over de abruptheid waarop we in de buitenwijken waren. De verandering was schijnbaar onmiddellijk; de straten waren plotseling rustiger met meer bomen en minder verkeerslichten, en de vrijstaande huizen hadden karakter, om nog maar te zwijgen van flinke prijskaartjes.

De eerste heuvel – en het was echt niet veel een heuvel – kwam rond het negen-mijlenpunt, en het gaf me verlammende twijfel. Tot dat moment was het me niet eens opgekomen dat ik misschien niet fit genoeg was om de uitdaging te voltooien, maar toen het zweet van mijn neus begon te druipen en mijn hart in versnelling raakte en mijn benen in woede schreeuwden, werd één verwensing de dominante kracht in mijn geest.

Mijn zorgen waren iets verminderd toen ik terugkeek naar Tom, die een vergelijkbare uitdrukking droeg als de vorige vrijdagavond toen hij vriendschap sloot met die lantaarnpaal – een soort van krankzinnige blik, versterkt door kruisende ogen en een scheve gezicht, en als ik me niet vergiste een klein beetje afdwalende kwijl. In het belang van de moraal heb ik er op dat moment geen opmerking over gemaakt.

Na een eeuwigheid vonden we onszelf bovenaan, nog steeds triomfantelijk gezeten (of beter gezegd geknakt) op onze fietsen, die prompt in het gras werden gegooid ten gunste van de stam van een enorme omgezaagde boom, die bedekt was met houtsnijwerk. We hadden het dorp Woodmansterne bereikt, en het voelde alsof we de eerste slag van de oorlog gewonnen hadden. Dus rookte ik een sigaret om het te vieren – en daarna een banaan om de zaken recht te zetten.

* * *

Als je je ooit hebt afgevraagd, de beste koekjes in Engeland – en mogelijk de wereld – zijn te vinden in een random klein boerderijwinkeltje genaamd Fanny’s, aan Markedge Lane, net buiten het Surry-dorp Merstham. Ik wil de koekjes niet beledigen door te proberen uit te drukken waarom ze zo overweldigend gloriet waren; ik zou gewoon graag willen dat je je bewust bent van hun bestaan. De winkel was het enige teken van commerciële activiteit dat we hadden gezien sinds we Woodmansterne hadden verlaten, dat nu vijf mijl achter ons lag, en had zo'n curieuze samenvoeging van sentimentele rommel dat we de verleiding niet konden weerstaan om rond te snuffelen. Het was bijna een karikatuur van rustiek, met alles wat je zou verwachten te vinden in een boerderijwinkel, compleet met vee, maar doorspekt met anomalieën zoals roestige fietsen (te koop), tweedehands boeken en strips, vlaggenlijnen over de grindpaden en humoristische borden overal. Het was allemaal erg charmant, in een ziekelijke soort manier, en zeker geen geheim, want de plek was volgepropt.

Na ons gelaafd te hebben aan die hemelse schijven en veel te lang te hebben gezeten, strompelde we terug naar onze fietsen en gingen verder op onze blije weg. Kort daarna zoomden we onder de M25 door, de uiterste gracht die de uitgestrekte metropool Londen en zijn boroughsomgeeft, en staken een weg in die Gatton Bottom heette, wat ik om verschillende kinderachtige redenen grappig vond.

Het was rond dit punt – in de nasleep van weer een gruwelijke heuvel – dat ik begon uit te schakelen. Het fietsen was zo uitputtend moeilijk geworden, dat ik mijn omgeving alleen op het meest basale niveau waarnam. Alles was gericht op simpelweg trappen, en dit ging zo door voor de volgende 20 mijl of zo. Ik was vaag bewust van het feit dat ik in het hart van het plattelands Engeland was – cricketwedstrijden op gerenoveerde gazons, paardenweides, eendenpoelen, piepkleine leistenen kerken omringd door mosachtige graven, rietgedekte cottages die verdronken waren in klimop, oude Tudorhuizen met donkere houten balken die onder het gewicht van de tijd doorhingen – maar mijn echte focus lag op het stuk weg drie meter vooruit, het stuk weg dat als ik het zou oversteken me drie meter dichter naar de kiezels van het strand van Brighton zou brengen.

En zo was het, we trapten en we trapten en toen trapten we nog meer. We worstelden omhoog de heuvels op wandeltempo, vlogen er naar beneden met rijtempo, maar altijd zouden we grond bedekken.

Uiteindelijk, na vijf uur en 40 mijl, bereikten we het dorp Ditchling, en ik stopte om de groene massa grond vooruit te bekijken. En ik denk dat dit is waar we binnenkwamen.

Woorden kunnen het gewoon niet recht doen. Laat ik zeggen dat dit het moeilijkste was – op zowel fysiek als mentaal niveau – dat ik ooit heb doorstaan. We moesten in ons eigen tempo gaan; het was de enige manier waarop een van ons het zou kunnen doorstaan. Dus Tom, zijnde in betere vorm, was snel uit het zicht, en ik bleef alleen achter op deze monsterachtige weg, en trok me al snel terug in deze vreemde wereld in mijn hoofd, waar een woeste strijd tussen wilskracht en instinct van start ging. De panoramische uitzichten registreerden nauwelijks, en ik wist dat als ik afstapte om ze te bewonderen, ik nooit meer opnieuw op de fiets zou kunnen stappen. Mijn benen schreeuwden van de pijn, mijn geest was verward, mijn schouders trilden, mijn lichaam was een waterval van zweet.

Was het het waard?

Natuurlijk was het dat! Churchill zei: “Als je door de hel gaat, blijf dan doorgaan,” en hij had gelijk, zoals gewoonlijk. Vergeet niet dat mijn lichaam op was en dat mijn geest een puinhoop was. Ik had het Groene Monster overwonnen – en het voelde goed.

De uitzichten waren voorspelbaar spectaculair – naar het noorden, een uitgestrekt, fluwelig groen patchwork van velden, zich uitstrekkend tot aan een mistige horizon, en aan de andere kant de hellingen van de South Downs die over elkaar vouwden, bezaaid met schapen – maar het mooiste van zijn we op het hoogste punt in East Sussex, de wind die onze pijnlijke leden koelde, was de blije wetenschap dat van daar naar de oceaan het alleen maar naar beneden zou gaan.

De opwinding die gepaard ging met het cruisen in Brighton, het zien van de pier en de zee, het inademen van de zoute lucht en het horen van de kreten van de meeuwen, was er een die ik nooit zal vergeten – wat goed is, want ik zal mijn geheugen niet binnenkort verfrissen.

*Het is sterk aanbevolen door verstandige mensen overal om iets met hoge eiwitten te drinken bij het bereiken van de finishlijn van deze rit. Het herstelt verschillende dingen en is belangrijk vanwege enkele redenen die ik ben vergeten.

Alternatief kun je de dichtstbijzijnde bar vinden, een echt drankje bestellen en jezelf en iedereen met wie je bent een serieuze klap op de rug geven.