Spojrzenie na Fringe i puby teatralne w Islington

Islington zawsze było teatralną dzielnicą rozrywkową, choć turyści, a nawet wielu londyńczyków, nie doceniało jej, aż do odrodzenia w latach 70. XX wieku. Jesteśmy całkiem daleko od 'West Endu' tutaj w Islington, ale jego dramatyczne zasługi są najwyższej klasy. Teatr Szekspira w Shoreditch jest w rzeczywistości pierwszym udokumentowanym miejscem dramatycznym w Londynie, które później przeniesiono przez rzekę do Southwark, aby zostało przekształcone w Globe w celu uniknięcia wysokich stawek podatkowych na obiekty rozrywkowe. Zatem teatralne korzenie sięgają głęboko i prawdziwie tutaj. Północno-wschodni Londyn utrzymuje bardzo eksperymentalny teatr alternatywny, a wszystko to zaczęło się w nieodłącznym elemencie życia londyńskiego, czyli pubie.

Już u siebie mają setki dramatów przelanych w tysiące kufli piwa, gospody, które wzdłuż Upper Street były idealnym miejscem do ugruntowania rozwijającego się przemysłu, tanio i szybko. Aby uciec od ogromnych podatków nałożonych przez Westminster, teatr mógł zostać przeniesiony, belki i wszystko, do niechlujnego Southbank, lub aktorzy mogli zorganizować działalność w pubie, który był przede wszystkim miejscem picia, a nie miejscem występów.

Ustalamy tendencję, zwykle kładło się większy nacisk na picie, co lepiej wspierałoby działalność lokalu niż sztuki, ponieważ granie pozostało na uboczu, potępiane przez kościół i państwo. Po średniowieczu, fabuły były świeckie lub dotykały pogańskich i starożytnych systemów wierzeń, a zatem były głęboko podversywne. Mimo to, sztuki historyczne przedstawiające epickie bitwy dawnych czasów i pychę królów były w dużym popycie na dworach. Puby w Islington mówiły bardziej przystępnym językiem dramatu.

W 17 wieku na Islington Upper Street było pięćdziesiąt pubów, hałaśliwa dzielnica rozrywkowa i nocna, podobna pod względem celu (jeśli nie do końca klienteli) do współczesnej Upper Street. Kiedy gospody otworzyły swoje drzwi dla aktorów, pomogło to osiedlić ich i zbudować dzielnicę teatralną, gdzie wcześniej była tylko bezkorzenna profesja podróżników. Gospody miały już idealną przestrzeń sceny; płaskie otwarte dziedzińce z otaczającymi je galeriami. Te galerie były już pełne chętnej, i, powiedzmy, 'reaktywnej' publiczności pijących. Sztuki musiały być krótkie i łatwe do wystawienia z licznymi komediowymi symbolami, aby przyciągnąć uwagę swojej publiczności. Często czerpały z powszechnych mitologicznych fabuł z starożytności, anglicyzowanych i uproszczonych do sceny bez zestawu czy oświetlenia. W ogóle nie było aktorek, a żeńskie role odgrywane były przez młodych chłopców w drag.^{Ograniczenia małej sceny pozostają w nowoczesnych pubach teatralnych, choć ta intymność jest częściej postrzegana jako korzyść, a nie przeszkoda, a oczywiście kobietom zezwala się na występy.} Sale muzyczne Islington stały się modne w 19 wieku i cieszyły się visceralnym i bliskim związkiem z występami, ale najwcześniejszą i najbardziej prestiżową z nich była Saddlers Wells, która znajduje się na tym samym miejscu в Clerkenwell od 1683 roku. Saddlers z pozoru była klasztornym źródłem naturalnych wód leczniczych, ale również organizowała bogactwo musicali i pokazów tanecznych, które były prawdziwym magnesem dla dobrze prosperującej klienteli. Aktualnie w swojej piątej reinkarnacji, Saddlers Wells jest teraz demokratycznym domem baletowym dla mas, a nie dla elity. Jej woda z kranu raczej nie wyleczy żadnych dolegliwości.

Jeśli spojrzysz poza Jack Wills i Starbucks, współczesne Islington tętni tym samym teatralnym zapałem co dawniej. To teatr jako lokalna sprawa z nowymi i ekscytującymi nazwiskami, z całą pilnością sceny, która rozpoczęła całą scenę. Oto bliższe spojrzenie na dwa z najbardziej ikonicznych lokali N1.^{Królowa Główna, Upper Street} Barbara Windsor może i była widziana krążąc wokół historycznego teatru The King’s Head pub na Upper Street. Przyłącz się do niej na drinka w barze, a następnie udaj się na scenę i do małego, 115-osobowego audytorium i zasiedź w pełnym i różnorodnym repertuarze aktów Teatru Króla. Możesz zobaczyć kilka butikowych oper teatralnych, lub dwóch komików na większości wieczorów w tygodniu. Jest dobrze znana dzięki swoim królewskim kwalifikacjom (rzekomo ulubione miejsce Henryka VIII na przystanek na miód w drodze do zobaczenia swojej kochanki) oraz oszałamiającemu wiekowi; na tym miejscu pub istnieje od pięciuset lat, chociaż scena działa od 1970 roku. W obecnym kształcie cieszy się dużym wsparciem i uznaniem ze strony wobec brytyjskiego towarzystwa teatralnego, w tym wielu, którzy mieli swoje pierwsze występy tutaj, w tym Alan Rickman, Richard E. Grant i Victoria Wood.

Ten rok zakończył się rezydencją

OperaUpClose

, wykorzystując w pełni intymne miejsce do przekazania pełnej mocy śpiewu operowego.

Almeida, Almeida Street Almeida jest kamieniem węgielnym każdej kariery aktorskiej w Londynie i często przyciąga większe nazwiska, niż sugerowałaby jej mała scena. Ten teatr na 325 miejsc przeszedł w ostatnich latach wielomilionowy remont, aby nadać swojemu zewnętrznemu wyglądowi i strefie baru modny lifting, ale co ważniejsze, aby zachować swoje wysokiej jakości przedstawienia, które są synonimem jego nazwy w kręgach aktorskich.Intymna przestrzeń jest angażująca, a czwarta ściana jest zdecydowanie niska, ponieważ aktorzy wydają się cieszyć się tą prostą i minimalistyczną przestrzenią. To angielski dramat w najczystszej formie, pozbawiony flabby West End faux-glamour.

W tym sezonie do Almeida przychodzi surowy dramatopisarz Neil LaBute ze swoją trzecią sztuką, która zagłębia się w nitki i śrubki relacji i nasze zainteresowanie wyglądem fizycznym

Powody do bycia pięknym

.

Więc, gdy pijesz piwo w jednym z tych wspaniałych lokali, wiedz, że pijesz w głębokiej londyńskiej historii teatralnej. Deskami przeszły znane towarzystwa, ale bardziej intymny związek można znaleźć w Twojej szklance piwa, która mogła być używana nawet przez Babs samą. Reasons To Be Pretty.

So, when you sip your beer in one of these fine establishments, know that you’re drinking in some heady London theatrical history. The boards have been crept by some esteemed company, but a more intimate connection can be found in your beer glass that must might have been used by Babs herself.